Archive for the ‘Eten’ Category

Je Thaise vis wordt duur betaald

Arme migranten uit Cambodja en Myanmar zitten jarenlang als slaven gevangen op Thaise vissersboten. Soms lukt het te ontsnappen. Ver weg van huis. Zonder geld. Ze zitten opnieuw vast. Waarschijnlijk voor de rest van hun leven. Nu in de rafelranden van de Indonesische archipel, vergeten door de internationale gemeenschap.

Een kleine Thaise groep vrijwilligers zoekt de vergeten slachtoffers van de Thaise visindustrie op – de op twee na grootste ter wereld en voor 430 miljoen euro per jaar ook in Europa leverancier van al dan niet ingeblikte tonijn en garnalen, bijvoorbeeld van het bekende merk John West.

Door de film ‘Ghost Fleet’ (2019) – die een van de zoektochten in beeld brengt – kan nu niemand meer het lot van de ex-slaven ontkennen.

Geen seks maar slaaf   

‘Ghost Fleet’ begint met een aangrijpend relaas van een man die jarenlang dwangarbeider was op een boot:

‘Ik ging in mijn eentje stappen in de stad. Op zoek naar een meisje. Dat is het laatste wat ik me herinner van die nacht. Het was al licht toen ik wakker werd. Haar bed schudde. Ik klauterde door het raam naar buiten. Toen bleek dat ik midden op zee was. Als slaaf op een vissersboot.’

Misstanden in het land van de Glimlach

Getuigenissen van mensonterende misstanden op en rond de vloot van het ‘Land van de Glimlach’ zijn in 2014 en 2015 voor het eerst indringend op film vastgelegd.

The Guardian en The Associated Press onthulden grootschalige moderne slavernij: Mensenhandel vanuit Thailand en vooral de arme buurlanden Myanmar en Cambodja, jarenlange gevangenschap op zee, dwangarbeid, te laat of niet uit betaald loon, werkdagen van 20 uur, fysieke mishandeling, gedwongen gebruik van drugs en niet of nauwelijks behandelde ziektes en verwondingen.

Zoektocht naar bewijs

‘Ghost Fleet’ is vooral een filmisch portret van de kleine Thaise actiegroep Labour Right Promotion Network Foundation (LPN), die probeert zoveel mogelijk getuigenissen te verzamelen van wat zich in de Thaise visindustrie afspeelt. Die verklaringen moeten als bewijs dienen in lopende Thaise rechtszaken over uitbetaling van achterstallig salaris.

Oprichtster Patima Tungpuchayakul was voor dit werk eerder genomineerd voor de Nobel Vredesprijs. Ze werkt nauw samen met een man die op z’n veertiende gekidnapped en pas na 11 jaar slavernij lukte het hem van een boot te ontsnappen.

We zien hoe de twee met een afgehuurde boot langs verre Indonesische kusten reizen, om in duistere haventjes en woonbarakken van dito visbedrijven op zoek te gaan naar getuigenissen. Hoewel nauwelijks aangestipt, zal dat in deze wetteloze rafelranden van de Indonesische archipel een hachelijke onderneming zijn.

Duizenden ontheemden ver weg van huis

Het goede van de film is dat deze, de zoektocht naar getuigenissen registrerend, de aandacht vestigt op duizenden slachtoffers van de visindustrie die al jaren ontheemd leven op nauwelijks bewoonde kusten in de uithoeken van het immense Thaise visgebied. Na het leegvissen van de nabije Golf van Thailand en Andaman Zee, strekt zich dat inmiddels uit van Afrikaanse tot Australische kust.

‘De geesten’, noemen de vrijwilligers van LPN hen. Mannen die ziek of gewond werden gedumpt. Die ontsnapten uit bewaakte woongebouwen van visbedrijven, waar ze wachtten op een nieuwe vaart. Of die er met dank voor bewezen diensten werden afgezet met net genoeg geld om even te overleven.

Mannen die duizenden kilometers van huis zijn en zich daar in de meeste gevallen bij neerleggen. Ze schamen zich om na jaren berooid thuis te komen. Soms spreken ze nog amper de taal van hun ouders. In de meeste gevallen hebben ze ook geen geld voor de terugreis. Bovendien trouwden ze lokale meisjes en willen ze hun gezin niet in de steek laten.

‘Ik wilde wel naar huis, maar ik kon niet’

Kasim uit Myanmar bijvoorbeeld, al 21 jaar van huis weg, geïnterviewd voor zijn bouwvallige huisje:

‘Ik had geen geld om terug te gaan. Ik wilde wel, maar kon niet. Nu heb ik hier een leven opgebouwd.’

Als hij op verzoek een videoboodschap inspreekt voor zijn familie – die hij nooit meer heeft gesproken – barst hij in tranen uit.

‘Moeder, vader, vriendin – mijn soul mate – maak je niet ongerust over mij. Ik moet hier voor mijn eigen familie zorgen. Ik wil wel naar huis, maar het kan niet. Ik word ook steeds ouder. Mijn tijd raakt op om terug te gaan.’

Thaise regering erkent problemen

Aan het eind van de zoektocht nemen de LPN-vrijwilligers begin 2018 twee in Indonesië gestrande mannen mee naar Bangkok. Tv-ploegen staan klaar om hun aankomst vast te leggen. Het is voor het eerst dat de Thaise horen over ‘de geesten’ ver weg.

We zien de Thaise coupleider/premier Prayuth een belangstellend bliksembezoek brengen aan het kantoortje van de LPN.

‘We gaan de wetgeving strenger maken’, kondigt hij aan. ‘We nemen dit probleem serieus!’

Europa trekt gele kaart in

Onder dreiging van een Europese invoer-boycot is zijn militaire regering dan al begonnen met registratie en controle van alle vissersboten. Zo moet een eind komen aan overbevissing, natuuronvriendelijke vismethoden, mensenhandel en slavernij. Een tevreden Europa trekt in januari 2019 z’n ‘gele kaart’ in.

Ook volgens Human Right Watch is sprake van vooruitgang. Mensenhandel en slavernij lijken te verdwijnen. Maar verdere verbeteringen blijven nodig: De werkomstandigheden voor tiendduizenden arme arbeiders zijn nog net zo onmenselijk als voorheen.

Omdat ze hun paspoort moeten inleveren en boten soms jarenlang weg blijven, zitten de vissers volgens HRW als vanouds aan boord gevangen.

Ontsnappen blijft een optie. Door ‘Ghost Fleet’ weten we nu ook als Europese consument welk lot ze te wachten staat.

In dat leuke echte Thaise eethuisje werken steeds minder Thai

De vroegste klanten van mevrouw Jin’s eethuisje in down town Bangkok zijn gehaaste Aziatische hotelgasten met kamer-zonder-ontbijt.

24 uur per dag je Thaise redder in nood!

Grootmoeder Ping zit niet meer op het krukje in de opening van haar Chinese kruidenierswinkel.

De verveloze, shop-brede harmonicadeur aan de straatkant blijft dicht.

De donkere en muf ruikende zaak – tot aan het plafond volgestopt met pakken rijst, potten kruiden, dozen wasmiddel, rotan vegers, glazen flesjes prik, een vriezer met zakken ijsklontjes en een kleine vitrine met warme dumplings – was de laatste in zijn soort in Bangkoks aloude woonwijk Saladaeng.

Oma stamt af van arme Chinese immigranten. Kleine handelaren, die begin 1900 succesvolle middenstanders bleken.

Grootmoeder verdient nauwelijks de kost

‘Toch verdiende ze de laatste jaren nauwelijks de kost’, zegt haar neef.

‘Ze bleef het proberen. Laatst nog met spotgoedkope condooms-extra-small. Maar Thai lopen niet meer bij de Chinees naar binnen. Daarom heeft ze het pand nu verkocht. Aan de 7-Eleven.’
(meer…)

Waarom je in Thailand vooral Hollandse groenten en fruit eet!

Bert van der Feltz is president en CEO van de East-West Seed Group en geeft daarmee leiding aan een legale Thaise seksindustrie. Zo vertelt hij Nederlanders gekscherend. Om hun aandacht te trekken.

‘Want anders dan het in Thailand verkopen van fietstochten of stroopwafels, spreekt bij landgenoten het telen van en handelen in zaaigoed voor Thaise boeren weinig tot de verbeelding.’

Goede zaken met ‘seksen’ van planten

East-West Seed doet – op hoger overheidsniveau graag optrekkend met de Nederlandse ambassade – opvallend goede zaken met het massaal ‘seksen’ van planten. Met het bij elkaar brengen van mannetjes en vrouwtjes.

‘Met kruisen van planten dus. Op traditionele wijze en moleculair. Profiterend van de laatste ontwikkelingen in de biotechnologie. Steeds opnieuw op zoek naar de beste zaden voor de verbouw in de tropen van bijvoorbeeld meloen, pepers, zoete mais, tomaat, komkommer en papaya.’

O ja, de meeste oranje Afrikaantjes die je ziet in Thaise offerkransjes komen ook uit zaden van East-West Seed – een succesproduct voortkomend uit een passie van oprichter/eigenaar Simon Groot. (meer…)

Bangkok voert bedelmonnik te vet!

Elke ochtend lopen ze twee uur lang door de straten van Bangkok om hun voedsel bijeen te bedelen. Na de lunch eten ze tot de volgende morgen geen hap meer.

Ze willen het toonbeeld zijn van een sober leven.

Toch vliegen de kilo´s er aan en kost het sommigen steeds meer moeite een grote buik te verhullen in het wijde oranje gewaad.

(meer…)

Must read: Zó eet je Thais! (Met 10 tips)

Thais eten neemt in Nederland en België nog steeds toe in populariteit, leren recente cijfers. Veel culinaire liefhebbers zijn vertrouwd geraakt met de typisch Thaise combinatie van zoet, zuur, zout, bitter en vooral ook scherp.

Maar aan tafel blijkt – vaak tot ontsteltenis van de Thai – een enorm gebrek aan kennis over hoe Thaise gerechten te eten. En hoe je aan tafel te gedragen.

Optimaal genieten van een Thais diner kan alleen als je de bijbehorende etiquette kent. Want hoe je eet is bepalend voor de smaakbeleving.

Bovendien: Als je het genoegen hebt in Thailand zelf Thais te eten, zit je wel zo relaxed aan tafel als je weet dat je je niet hoeft te generen voor ongewild onbeschofte westerse gewoontes. Inclusief overigens het voor Thai onbegrijpelijke onderlinge gesteggel over het delen van de rekening.

(meer…)

Het puur Thaise alternatief voor laf Conimex

Onno Stienen is oprichter/eigenaar van onoff spices! en produceert in Thailand biologische gemaksproducten voor het maken van Thaise sauzen, soepen, curries en roerbakschotels.

Met succes. Snel verovert hij de Europese markt. Inclusief Nederland en België.

Arme lokale boeren die hij vraagt om levering van typisch Thaise specerijen volgens internationale biologische protocollen, vinden hem in eerste instantie maar een vreemde buitenlander met rare ideeën.

(meer…)

Bangkok zet mes in ‘s werelds grootste buffet

Nu nog staan de drukke trottoirs van de Thaise hoofdstad vol spetterende woks, pruttelende soeppannen en sissende barbecues.

Maar het stadsbestuur zet het mes in ‘s werelds grootste buffet. De eetstalletjes op de trottoirs van de grote straten – daar waar de meeste potentiële klanten rondlopen – moeten verdwijnen.

Waarom?

(meer…)

Afzien: Stroopwafels bakken in Thailand

Menno Kleisen is eigenaar van Karamella te Bangkok en produceert en verkoopt Hollandse stroopwafels.

Geen makkelijke handel, weet de Amsterdammer na drie jaar vallen en opstaan. Als we hem spreken loopt hij naar eigen zeggen  op z´n tandvlees.

Maar zijn droom komt uit en nu staat hij met z’n Thaise vrouw Lai met de ‘Karamella’-kraam op evenementen. Ligt z’n wafel bij de dure Tops-supermarkten op het schap. En verkoopt telefoonbedrijf True een eigen versie in speciale verpakking in z’n winkelcafés.

(meer…)

Alles draait in Thailand om rijst

Alles draait in Thailand om rijst.

Ons land is de rijstschuur van de wereld, leren kinderen op school. Lesboekjes melden dat ‘we zelfs de mensen in grote landen als China en Indonesië voeden’.

De Thai zelf eten de hele dag door rijst. Witte rijst – en in het noorden en noordoosten vooral kleefrijst. Het woord voor ontbijt, lunch en diner is niet voor niets kinkao – rijst eten. Ook de populairste nagerechten zijn gemaakt van rijst. Amerikaanse fastfoodketens moeten zich aanpassen. De McKaokaphokai is een bestseller: rijst-met-basilicum en stukjes kip. Rijst is leven. Zelfs na de dood, bij het afscheidsritueel, speelt rijst nog een belangrijke rol. Logisch dat het land op z’n kop staat, nu het op alle fronten mis gaat met het witte goud.

(meer…)