Je Thaise vis wordt duur betaald

Arme migranten uit Cambodja en Myanmar zitten jarenlang als slaven gevangen op Thaise vissersboten. Soms lukt het te ontsnappen. Ver weg van huis. Zonder geld. Ze zitten opnieuw vast. Waarschijnlijk voor de rest van hun leven. Nu in de rafelranden van de Indonesische archipel, vergeten door de internationale gemeenschap.

Een kleine Thaise groep vrijwilligers zoekt de vergeten slachtoffers van de Thaise visindustrie op – de op twee na grootste ter wereld en voor 430 miljoen euro per jaar ook in Europa leverancier van al dan niet ingeblikte tonijn en garnalen, bijvoorbeeld van het bekende merk John West.

Door de film ‘Ghost Fleet’ (2019) – die een van de zoektochten in beeld brengt – kan nu niemand meer het lot van de ex-slaven ontkennen.

Geen seks maar slaaf   

‘Ghost Fleet’ begint met een aangrijpend relaas van een man die jarenlang dwangarbeider was op een boot:

‘Ik ging in mijn eentje stappen in de stad. Op zoek naar een meisje. Dat is het laatste wat ik me herinner van die nacht. Het was al licht toen ik wakker werd. Haar bed schudde. Ik klauterde door het raam naar buiten. Toen bleek dat ik midden op zee was. Als slaaf op een vissersboot.’

Misstanden in het land van de Glimlach

Getuigenissen van mensonterende misstanden op en rond de vloot van het ‘Land van de Glimlach’ zijn in 2014 en 2015 voor het eerst indringend op film vastgelegd.

The Guardian en The Associated Press onthulden grootschalige moderne slavernij: Mensenhandel vanuit Thailand en vooral de arme buurlanden Myanmar en Cambodja, jarenlange gevangenschap op zee, dwangarbeid, te laat of niet uit betaald loon, werkdagen van 20 uur, fysieke mishandeling, gedwongen gebruik van drugs en niet of nauwelijks behandelde ziektes en verwondingen.

Zoektocht naar bewijs

‘Ghost Fleet’ is vooral een filmisch portret van de kleine Thaise actiegroep Labour Right Promotion Network Foundation (LPN), die probeert zoveel mogelijk getuigenissen te verzamelen van wat zich in de Thaise visindustrie afspeelt. Die verklaringen moeten als bewijs dienen in lopende Thaise rechtszaken over uitbetaling van achterstallig salaris.

Oprichtster Patima Tungpuchayakul was voor dit werk eerder genomineerd voor de Nobel Vredesprijs. Ze werkt nauw samen met een man die op z’n veertiende gekidnapped en pas na 11 jaar slavernij lukte het hem van een boot te ontsnappen.

We zien hoe de twee met een afgehuurde boot langs verre Indonesische kusten reizen, om in duistere haventjes en woonbarakken van dito visbedrijven op zoek te gaan naar getuigenissen. Hoewel nauwelijks aangestipt, zal dat in deze wetteloze rafelranden van de Indonesische archipel een hachelijke onderneming zijn.

Duizenden ontheemden ver weg van huis

Het goede van de film is dat deze, de zoektocht naar getuigenissen registrerend, de aandacht vestigt op duizenden slachtoffers van de visindustrie die al jaren ontheemd leven op nauwelijks bewoonde kusten in de uithoeken van het immense Thaise visgebied. Na het leegvissen van de nabije Golf van Thailand en Andaman Zee, strekt zich dat inmiddels uit van Afrikaanse tot Australische kust.

‘De geesten’, noemen de vrijwilligers van LPN hen. Mannen die ziek of gewond werden gedumpt. Die ontsnapten uit bewaakte woongebouwen van visbedrijven, waar ze wachtten op een nieuwe vaart. Of die er met dank voor bewezen diensten werden afgezet met net genoeg geld om even te overleven.

Mannen die duizenden kilometers van huis zijn en zich daar in de meeste gevallen bij neerleggen. Ze schamen zich om na jaren berooid thuis te komen. Soms spreken ze nog amper de taal van hun ouders. In de meeste gevallen hebben ze ook geen geld voor de terugreis. Bovendien trouwden ze lokale meisjes en willen ze hun gezin niet in de steek laten.

‘Ik wilde wel naar huis, maar ik kon niet’

Kasim uit Myanmar bijvoorbeeld, al 21 jaar van huis weg, geïnterviewd voor zijn bouwvallige huisje:

‘Ik had geen geld om terug te gaan. Ik wilde wel, maar kon niet. Nu heb ik hier een leven opgebouwd.’

Als hij op verzoek een videoboodschap inspreekt voor zijn familie – die hij nooit meer heeft gesproken – barst hij in tranen uit.

‘Moeder, vader, vriendin – mijn soul mate – maak je niet ongerust over mij. Ik moet hier voor mijn eigen familie zorgen. Ik wil wel naar huis, maar het kan niet. Ik word ook steeds ouder. Mijn tijd raakt op om terug te gaan.’

Thaise regering erkent problemen

Aan het eind van de zoektocht nemen de LPN-vrijwilligers begin 2018 twee in Indonesië gestrande mannen mee naar Bangkok. Tv-ploegen staan klaar om hun aankomst vast te leggen. Het is voor het eerst dat de Thaise horen over ‘de geesten’ ver weg.

We zien de Thaise coupleider/premier Prayuth een belangstellend bliksembezoek brengen aan het kantoortje van de LPN.

‘We gaan de wetgeving strenger maken’, kondigt hij aan. ‘We nemen dit probleem serieus!’

Europa trekt gele kaart in

Onder dreiging van een Europese invoer-boycot is zijn militaire regering dan al begonnen met registratie en controle van alle vissersboten. Zo moet een eind komen aan overbevissing, natuuronvriendelijke vismethoden, mensenhandel en slavernij. Een tevreden Europa trekt in januari 2019 z’n ‘gele kaart’ in.

Ook volgens Human Right Watch is sprake van vooruitgang. Mensenhandel en slavernij lijken te verdwijnen. Maar verdere verbeteringen blijven nodig: De werkomstandigheden voor tiendduizenden arme arbeiders zijn nog net zo onmenselijk als voorheen.

Omdat ze hun paspoort moeten inleveren en boten soms jarenlang weg blijven, zitten de vissers volgens HRW als vanouds aan boord gevangen.

Ontsnappen blijft een optie. Door ‘Ghost Fleet’ weten we nu ook als Europese consument welk lot ze te wachten staat.

Op Phuket ruik ik opnieuw de dood

Ik heb de muur van water niet zien aan komen. Hoefde niet te rennen voor m´n leven.

Bangkok: Blij in ‘s werelds venijnigste file (+ tips voor toeristen)

Glimmend van trots stapt universiteitsdocent Chuachai thuis in een buitenwijk van Bangkok uit zijn gloednieuwe Japanner.

Chinese gays veroveren ‘vrij’ Bangkok

De jonge Chinezen – twintigers en dertigers – lopen achter hun gids de Bangkokse gogo-bar Dreamboy binnen. Verlegen. Strak voor zich uitkijkend.

In dat leuke echte Thaise eethuisje werken steeds minder Thai

De vroegste klanten van mevrouw Jin’s eethuisje in down town Bangkok zijn gehaaste Aziatische hotelgasten met kamer-zonder-ontbijt.

Vier je vakantie in een Thais ziekenhuis

Voor medische toeristen is de ontvangst overweldigend in het Bangkokse BNH-hospital, met 117 jaar het oudste private ziekenhuis van het land.

De portier in wit-pak-met-gouden-franjes salueert. Een gastvrouw komt je tegemoet met vrolijk op het marmer tikkende naaldhakken, een warme glimlach en een traditionele begroetings-wai.

En een verpleegster in ouderwets gesteven uniform-met-kapje leidt je door de hal met luxe fauteuils, kroonluchters en live-pianomuziek naar je bestemming, waar arts en verpleegteam uitstralen dat ze hebben uitgezien naar je komst.

Support deze site en lees verder »

Dodelijke val in Thailand vaak raadsel

De oorzaak van de dodelijke val deze week van een jonge Nederlandse student van een hotelbalkon in Bangkok, blijft waarschijnlijk een raadsel. Net zoals die van veel vallende en/of springende westerse toeristen in het Land van de Glimlach.

Jonge Thai slaan elkaar dom bij Muay Thai

Trots steekt de 11-jarige Chai de vuisten omhoog. Het is maar gewoon een dagelijks oefenpartijtje op de boksschool. Maar De Zwarte Haan – zoals spreekstalmeesters hem aankondigen bij wedstrijden op lokale boerenmarkten en tempelfestivals– raakt zijn tegenstander met een kniestoot zo gemeen, dat die kermend neer gaat.
Support deze site en lees verder »

Dit mag je niet weten over Bangkok!

Even dreigde het grote geheim wereldwijd uit te lekken. Toen de lucht boven Bangkok opeens vies bruingeel kleurde. Maar de toeristische journalistiek werkt graag mee aan het in stand houden van Bangkoks imago als geweldige vakantiestad. En iedereen blijft doen alsof er niets aan de hand is. Alsof de lucht die je in Bangkok inademt altijd gezond is is. En niet bij regelmaat gevaarlijk tot levensgevaarlijk.

Nieuw in Thailand: witte vagina en bleke piemel

 

De 33-jarige Tasanee geeft het giechelend toe. Ze gebruikt een ‘lichter makende vaginale wash’.

Door veelvuldig smeren van verwittingscrème is haar gezicht nu echt een stuk lichter dan toen ze jong was, vertelt ze. En ze vindt het wel zo prettig als de rest van haar lichaam mee kleurt.

Ja, ook daar. Juist daar. Niet zozeer voor haar vriend, hoor. Ze voelt zich er zelf gewoon prettiger bij.

Support deze site en lees verder »